+ نوشته شده در یکشنبه 21 مهر1387ساعت 21:37 توسط محمد مظهری
|
1- تولستوی حدود 50 سالگی اش در کتاب اعترافات می گوید:
پنج سال پیش رفته رفته چیز عجیبی برای من اتفاق افتاد. در ابتدا لحظاتی برایم پیش می آمد که دچار بهت و گیجی و سکون و توقف زندگی می شدم، مثل اینکه نمیدانم چطور زندگی کنم یا چه کار کنم. و احساس می کردم که از دست رفته ام و دلشکسته و غمگین می شدم... این لحظات همیشه با این سؤالات پیش می آمد: زندگی برای چیست؟به کجا ختم می شود؟ احساس می کردم چیزی که رویش ایستاده ام شکسته و خرد شده است و زیر پایم دیگر چیزی نیست... زندگی ام متوقف می شد. می توانستم نفس بکشم، بخورم، بیاشامم و بخوابم. این کارها را نمی توانستم نکنم؛ ولی زندگی وجود نداشت، برای اینکه خواهش ها و آرزوهایی که برآوردن آنها را منطقی بدانم وجود نداشت.
2- گاهی آدم احساس می کنه تو یه زمینه که اطرافش همه در حال دویدنند، ولی نمی دونند چرا؟ خودت هم برای اینکه همرنگ جماعت شی باید بدوی. اگه استپ کنی ممکنه زیر دست و پا بمونی و له بشی.
شاید این از پیامدهای سرمایه داری باشه که همه چیز شبیه مسابقه شده و جنبه های دیگه ی زندگی محو شده. به قول گلدمن "جامعه بورژوایی نخستین شکل آگاهی اساساً غیر زیبایی شناختی را پدید آورده است. عقل باوری ای که ویژگی اساسی اندیشه بورژوایی است..."
+ نوشته شده در جمعه 19 مهر1387ساعت 14:39 توسط محمد مظهری
|
اولا لازم انا اعترف هذه صورة انا سرقتها من موقع شخصی "هذا کل ما فی الامر". لانها کانت حلوة جداً جداً.
لا أملك من الشجاعة
ما يجعلني أثق بك.
وليس عندك من الإهتمام،
ما يمدّني بالشجاعة.
لا أملك من الشجاعة
ما يجعلني أثق بك.
وليس عندك من الإهتمام،
ما يمدّني بالشجاعة.
+ نوشته شده در سه شنبه 2 مهر1387ساعت 5:51 توسط محمد مظهری
|
